Ayşenur Yazıcı ’’aklımıza, umutlarımıza ateş ediyorlar’’

İzleyenlerin çoğunu bu pazar sabahı ekran önünde bolca gülümsetti ve çokça düşündürdü.

Ayşenur Yazıcı’nın öte âlemde geçen son romanı “Dön Muazzez”i tartışırlarken, intihara meyilli, pes etmeye gönüllü genç neslin sorunları üzerine konuşulurken laf dönüp dolaşıp haber bültenlerine geldi…
            
Televizyonların hiçbirinin doğru “haber kalıbını” uygulamadığını söyleyen Ayşenur, haber bülteni izleyenlerin çoğunun umutsuzluk, korku ve adaletsizlik duygularının depreştiğini, geçen yıllarda sağlık bakanının “%30 u depresyonda”  toplumun çok daha vahim bir bezmişlik içine sürüklendiğini anlattı…

Türkmax’ta en son yaptığı “Dök İçini” adlı programının çok iyi reytinge rağmen neden bittiğini sorgulamadığını söyledi ve 1983’ten bu yana televizyonda yaşadıklarını Ayşenur vurucu örneklerle anlattı:
 
Haber bülteni hazırlamak derin bir vicdan ve sorumluluk ister! Çünkü izleyeni dünyadan haberdar ediyorsun ve bunu ürkünç/korkunç görüntülerle ne kadar izlettirebilirsen o kadar başarılı sayılamazsın!  Anormal yaşamların aktarılması televizyonu insanların beynine ateş edilen bir yer haline getirdi.
 
Bir suç haberi verilirken eksik haber hazırlanıyor. Suçu işleyeni adalet önünde neyin beklediği haberle beraber aktarılmalı. Hatta ceza kesinleştiğinde tekrar habere alıp “bu eylemi yapmıştı, şimdi suçuna karşılık şu cezası kesinleşti” demeleri gerek ki izleyenin adalet duygusu gelişsin…

Yeryüzünde bizden başka hiçbir ülkede geçerli olmayan bir ceza hukukunu kabul ettik. Bültenler kafa kesen, doğrayan, çalan, öldüren, gömen, tecavüz eden haberlerle, yıllarca süren mahkemelerle doldu ama eylemi yapanı neler beklediği de haberle beraber verilmeli. 27nci gasp suçundan yakalandı haberi beni delirtiyor mesela! Yahut afla salıverilen birinin aynı suçu bir daha işlemesi beni derinden yaralıyor. Hepimizi yaralıyor.

“Sinmiş” insan değil, adalete güvenen insan yaratılmasında televizyon bir numaralı bombardıman yeridir!

Bu aile ilişkileri, sosyal yaşam için de geçerli. Programlarda seyrettiğimiz her şeyi “ülke bu olaylardan ibaret” sanıp ne kadar dejenere olduğumuza hayretler içinde bakıyoruz. Oysa program izlensin diye garip olayları göstere göstere olağanmış gibi benimsetiyoruz… Hepimizin akıl ve umut etme şekillerini değiştiriyor bu reyting için yapılan programlar. Biz bu değiliz! Onların istedikleri gibi olalım diye çabalayan birileri var sanki.
 
Program seçiminde hiç tercih hakkım olmadı. O sezon ne sunulduysa kabul ettim, bazen ben bunu Ayşenurcaya çevirir yaparım dedim, bazen bu reyting oyununun içinde ben ne arıyorum, yapmak istediğim program bu mu dediğim de oldu… Halk iş seçme şansımız var sanıyor!
 
Oylum Talu’nun “erkekler sizi çok beğeniyordur” sözüne “nerdeee” diye cevap veren Ayşenur’la Oylum arasında geçen konuşma ideal erkek, kayınvalide ve gelecek için hayallere aktı.. Zaman zaman gülme krizlerine girdiler ve ortaya garip bir gerçek daha çıktı: Ünlü kadınlar yalnız kalıyorlar.