Funda Özkalyoncuoğlu: 'Bence Hanefi Avcı'

BENCE HANEFİ AVCI

Oğlum 5 yaşındaydı.
Çok yaramaz bir çocuktu. Sokakta arkadaşını itip düşürmüş, ama avazı çıktığı kadar kendisi ağlıyordu. Hem suçlu hem güçlü idi. Olayı bana diğer çocuklar anlattığında, esas kabahatin benim oğlumda olduğunu anlamıştım. Ve dayanamayıp elinin üzerine bir tokat atmıştım.
Çok sertti, acıdı tabii, saatlerce ağlamaya devam etti.
Oldu olacak, benden yediği dayak buydu.
Şimdi büyüdü, çok efendi biri oldu. Çocukluğunu her konuştuğumuzda, o elinin acısını unutmadığını, ’sen de bana amma sert vurmuştun’ diye hatırlatır. Başıma kakar. O söyledikçe içime hicran olur ve çok üzülürüm.
Hiç unutamadı o tokatı.
Bana da unutturmadı.

Hanefi Avcı’nın kitabını aldım. Okudum. Daha sonraki gelişmeleri satır satır izliyorum. Televizyonda onunla ilgili tüm konuşmaları takip ediyorum.
Kim ne dedi biliyorum. Hatta karısı, sevgilisi ne demiş biliyorum.
Hanefi Avcı ile ilgili ne düşündüğümü, ve vardığım sonucu, ya da geldiğim son algımı yazmayacağım.

Düşündüğüm tek konu.
Bu adam işkence yapmış mı, yapmamış mı?
Ki yaptığını söylüyorlar.
Biz yapan birini düşünelim.
Adı her kim olursa olsun.

İşkence yapan biri iyi bir adam olabilir mi? Ne sebeple yaparsa yapsın.
Sonunda ülke için hayırlı bilgiler olsa bile, alsa bile.
İşkence yaptın, akşam eve gidiyosun. Babalık nasıl oluyor?
İşkence yapıyorsun, eşlik yani kocalık durumu nasıl oluyor?
İşkence yaptın eve geldin, akşam annen ile baban misafir geldi, ruh halin ne?
Başkasının canını acıtmak, akıl almaz şekilde, insanı nasıl yapar acaba?
Gündüzleri işkence, akşamları iyi bir baba, iyi bir koca, ya da iyi bir evlat olunur mu?
Çok düşündüm, oğlum ne nedenle olursa olsun, işkence yapıp eve gelseydi, bilseydim onu sevmezdim.
Babamı da, kocamı da.
Kimseyi.

Funda Özkalyoncuoğlu