Necef Uğurlu bu utançları kayda geçirdi

KAYDA GEÇSİN

BU UTANÇLARI KAYDA GEÇİRİYORUZ

Ekranlarda  çok sık yer alan pek çok medya mensubu konuşurken çoğu zaman nerede olduklarını  unutuyorlar, halbuki artık konuşurken ayaklarını yorganlarına dillerini ait oldukları  medya grubuna göre ayarlayabilirlerse iyi olur. Halleri utanç verici.
Haber programı yapacaksın her  Allahın günü, sonra askerlerimize kurulan pusuların içeriden olduğuna hükmedip şaşıp kalacaksın, hiç mi duymadın ‘Gündüz külahlı, akşam silahlı’ lafını .  Ağır işitiyorsan orada işin ne ?  Aynı sitede oturduğunu söylediğin siyasetçiye sorsaydın sana söylerdi diyesi geliyor insanın. Utanç verici.
 Siyasetçiler içinde aynı durum söz konusu.
Türkiye’nin geleceği Avrupa Birliği diyeceksin N.Ç olayını, Siirt rezaletini ağzına almayacaksın , hiç ‘Avrupai’  bir davranış değil. Utanç verici.
Batı dünyasında mesajlar bir kere daha yazıyorum artık kadın üzerinden veriliyor, daha yeni İsrail’de eski cumhurbaşkanı Moşe Katsav’a  iki ayrı tecavüz ve cinsel saldırı suçundan 7 yıl hapis cezası verildi.
Sanatın, sanatçıların durumu ise  içler acısı. Sanatın  ne ise, romanında, şiirinde, komedinde ,  filminde, resminde  arsızlık, yoksulluk, hırsızlık umurunda olmamış  yaşadığın ülkenin insanlarının içinde bulunduğu koşullar ilhamın  olmamış sonra  bir gün bu olumsuz koşullar onların canını aldığında  yollara dökülüyorsun. Konsermiş !
Hiç  tanımadığı  cenazenin arkasından sadaka koparmak için dövünen mezarlık dilencilerine dönmek hoş bir şey mi ?  Yok ilk derste yanındayız mesajı, olan biten sana ders olmamış sen ne dersi vereceksin. Utanç verici.
Sanatçı  soran, sorgulayan ve bunu ait olduğu sanat disiplini içinde yapabilendir. Sanat hoşgörünün olmadığı ama yetenek kadar  cesaret isteyen bir conduct yani yönlendirme, hareket, davranıştır. Elbette bu tuzağa düşenler arasında  değerli sanatçılar da var, neden bilmiyorum.
Sanatta hoş görü olmaz, olursa işte ekranlarda ki hale düşeriz. Yanlış nota basandan şarkıcı, koca kıçlıdan danscı, anadilini heceleyerek konuşandan oyuncu   kırıp sarılınca ne hale geldiğimizi görüyoruz, iyi mi oluyor yani ? Hayır Utanç verici.
Hele bazı moronların yağcılık için kendi aramızda köşe yaptığımız şaklabanları ‘dünya çapında’ ilan etmesi yok mu, zavallılığımızın simgesi. Evrensel çapta olabilmek için evrensel takdir, kabul lazımdır, bazen yerelle ters bile düşer ama evrenseldir.
Bu haldeyken bari tam eğlenelim, o da kalmadı.  Hani televizyonlar ‘eğlence parkıdır’  mazeretine sığınanlar bari bizi tam eğlendirin, yapın televizyonların baş moronu , dangalağı  kimdir yarışmasını  koyun ödülü sıraya dizileceklerdir şüphesiz. Sonra ‘Moronlar’la  ‘Dangalaklar’ı kapıştırın .
Ben önümüze konanı yemeye alışık bir nesilden geliyorum. ‘Tabakta bırakılmaz’  , ‘Sevmem , seçmek  yok’  çocuğuydum.  Ama benim neslim bile artık yemiyor, gençler hiç yemiyor. Halimiz utanç verici.
TV Kanallarının hali Ratingler ortada, tutmuşlar bile alternatifi olmayan,   karşısı boş vakitlere çöreklenmişler. Sina koloğlu ne güzel yazmış  Milliyet Cadde’de ki yazısında , Koloğlu şöyle diyor diyor :

DİZİLERİN KALKMASI MI ÖNEMLİ, DEVAM ETMESİ Mİ?

15 günde 15 dizi kaldırıldı yayından. Biz de girdabın içindeyiz. “Şu dizi tutar, “Şu dizi kalkar” hikayesinin arkasından gidiyoruz. Sanki bunu bilmek matah bir şeymiş gibi. İçini dolduruyoruz “Şu oyuncu bu role gitmemiş, çekimler başarılı değil, mekanlar yanlış seçilmiş” gibi beylik cümlelerle. Aslında ortada bir oyun var. Böyle bir sistem kurulmuş. Diziler kanallara pazarlanır, yapımcı pazarladığı dizillerin ‘bir bölümünün’ tutmayacağını bilir (kabullenir demiyorum). Televizyon kanalları da yayınladığı dizilerin ‘bir bölümünü’ yayından kaldıracağını yıllık planlaması içine almıştır.
15 günde kaldırılan diziler mi başarısız, devam edenler mi?
Yoksa bu kadar çok dizi neden yapılıyor? Çöpe atılmak için mi? Aslında dizilerin çöpe filan atıldığı yok. Bu bir düzen. Bu düzenin içinde biri gidip bir diğeri gelmek zorunda. Kaldırılan dizilerin bazıları sonra tekrar bölümleriyle günün diğer saat dilimlerinde gösterilmeye başlanır. Sonra bakarız tekrarlar pek güzel izlenebiliyor.
O zaman kıstas ne? Yanlış zamanda oynaması mı, yoksa yanlış kanalda gösterilmesi mi? Çünkü bunlar da ‘tekrarı tutunca’ öne sürülen gerekçeler. 15 günde kalkan diziler mi başarısız, yoksa devam edenler mi? Konuları, oyuncuları, senaryolarıyla aralarında kalkması ve devam etmesi yönünde büyük farklar mı var? Hayır. Bu acayip bir düzen.
Dengeleri böyle kurulmuş ve bundan ne yapımcı, ne kanal ne de izleyici şikayetçi...
Sina Koloğlu’nun önemli saptamasını da kayda geçirelim.
Kim bilir kaç binlerce yıldır  insanlar birbirlerini kaydetmekte .  Şifreler, gizli kapaklı metinler, işaretler insanlığın kapatılmış dosyalarını bir bir ortaya sererken bizden  kayda geçenleri  bir durup düşünelim, benim kayda geçirdiklerim  rezil olmaktan korktuğum içindir , bir gün hiç olmazsa birileri bu kadın bıkmadan bunları kayda geçirmiş, demek kimileri farkındaymış desinler diyedir. Bırakın şu anda yaşadığım utancı, bu utancın binlerce yıl sonra kayıtlardan çıkmasından korkuyorum, utanıyorum.
Bakın  ‘Arap Baharı’ demokrasinin müjdesi derken  ilk iş 4 kadın alma yasasını yürürlüğe koyan  Arap dünyası ‘Arap Demokrasisi’ diye alay konusu olarak kayda geçerken Başbakanımızın Mısır’da  laiklikten çekinmeyin, korkmayın  mealinde ki çığlığı bir fısıltı olarak bile kalmamış kulaklarında. Utanç verici.
Ülkemizde ;
Suçluları, suçlarını biliyoruz ama yakalayamıyoruz. Bir gün kendilerini yakalamalarını bekliyoruz. Utanç verici.
Çok zenginimiz var, ama çok fakiriz.  Çünkü paralarına hükmedemeyen , paranın hükmettiği zenginler olmuşlar  , paraları altlarında dört nala  at nereye götürürse giden  cehennem süvarileri gibiler  . Utanç verici.
Ve artık anlıyoruz  ki ;
Utancı, şerefi, haysiyeti insanın ruhunda değil yazılan yazılarda , karikatürlerde suç olarak arıyanlar yazılan, çizilenlerde ne varsa utancı yüzüne vurulanlardır.
Bu toplumda en büyük utanç  artık yoksulluğundan, tok gözlülüğünden utanan insanların  var olması .
Utancın temelinde yatan kişisel hatalarımız değildir, yapmamamız gerekenleri yaptıktan sonra karşı karşıya geldiğimiz kepazelikler ve aşağılanmamızın herkes tarafından görülmesi kayda geçirilmesidir. Rezil olmaktır rezil.
Bundan utanın artık utanmazlar.
Utanç saklanıyor bu ülkede .
Arayıp çıkarmak lazım nereye saklanıyorsa.,
Utanç insanın öfkesine, inkarına, kibrine, içkisine, bazen  içkiye tövbesine saklanır,  kimi zaman  da çok çalışarak da örter insan utancını kendini iyi hissetmek için .
Utancı saklandığı yerden söküp  atabilmek için insanın bir an acıyı göze alıp yaranın kabuğunu kaldırması gerekir. Utancın saklanacak yeri olmamalı.
Depremzedelerin barınma , ısınma , yemek  gibi  temel ihtiyaçlarını karşılamak, bunları temin etmek için çok mu büyük akıl lazımdı da bulunamadı  , tam Libya’dan binlerce kişiyi boşattık diye gururlandık depremzedelere çadırla, Mevlana Eviyle bozduk. Utanç verici.
Konser dediler, çocuk parkı kurdular, daha demin ekranların bir akıl danesi karşısına aldığı bir başka moronla deprem bölgesinde çamaşırhane kurmak için sponsor aramaya başladı. Tam bu sırada Van’da kar başladı, Bünyamin Sürmeli dün don, soğuk, kar olacak donmalar olur devriye gezsin dedi, bunlar çamaşırhaneden bahsediyor. Utanç verici.
Nihayet ilk gün akıl edilmesi gereken boşaltma, tahliye başlayacak galiba.
Bütün bunları kayda geçiriyoruz.
En başta bütün utanmazları , utançlarıyla yüzleşmeyenleri.
Canımız acıyacak ama utancın saklanacağı her yeri yok etmenin tek yolu bu, kabuğu kaldırıyoruz efendim.

Sevgiyle
necefugurlu@gmail.com

Necef Uğurlu