Emir: Olanlar olmuş...

Geçen hafta İstanbul’un kargaşasından kaçıp ’Eylül ayı Cunda’nın en güzel zamanıdır’ dedim ve düştüm yola... Anneanneme, dedeme, anneme, babama bütün sevdiklerime kavuşma heyecanıyla... Eskiden beri orada hayat hep sakin sakin akardı. Ne trafik çilesi, ne bir yere yetişme acelesi... Ama o benim sessiz ıssız adama neler olmuş? Hani İlhan İrem’in bir şarkısı var ya, onun ilk dizelerini hatırladım; ’Ben mi geç kaldım, yoksa mevsimler mi soğumuş? Görmeyeli buralara olanlar olmuş’...
Nargile dumanları karışmış o mis gibi hanımeli kokan sokaklarına. Kaçırmış huzurunu satıcıların bağırtıları çığırtıları... Kafeler, barlar her köşe başında... Bizim bi’ tane otoparkımız vardı küçükken, sahilin sonunda... Şimdi her boş arazi otopark...
Kimi ada sakinleri belki mutludur bu sözde turizm patlamasından. Bereketli geçirdiklerini düşünebilirler bu yazlarını. Belki de haklılar! Belki de ben sabit fikirliyim Cunda konusunda, eski Cundalılar gibi... ’Yılda bir kere gidip ahkam kesmek kolay’ diye düşünebilirler ya da düşünebilirsiniz benim için...
Ama ya kaybedilenler?...
Alışveriş olsun esnaf da kazansın ama tümden kaybetmeyelim Cunda’nın sakinliğini güzelliğini. Dedemin anlattığı ada hikayelerini o seyre doyum olmayan manzara eşliğinde dinlerdim. Öyle nazlı nazlı batardı ki güneş, sanki daldırsam elimi denize, çıkarıverecekmişim gibi gelirdi bana... Çocukluk işte... Anneannemden öğrendiğim ’Samyotisa’yı mırıldanırdım Midilli’ye doğru dalarak... ’Samyotisa samyotisa potes hapas ti samo...’ Hala unutmamışım... İyi ki arada anneannemle dedem Rumca konuşmuşlar evin içinde. O yüzden kulağım aşina o dile. Şimdi nerede! En son Cundalılar da göçüp gittikten sonra o dilden de eser kalmayacak belli ki...
Ne bileyim işte daha telaşsızdık o zaman... Daha kendi kendimizeydik... Büyük şehirlerden akın akın gelmeler başlamamıştı henüz. Şimdi kime sorsam tatilini Cunda’da geçiriyor. Herkesin anısı var orada... Ne yalan söyleyeyim oraya bildik tatil köyü muamelesi yapmalarını sindiremiyorum... Sürekli orada yaşayınca insan kendini dünya işlerine kaptırabiliyordur belki de ama benim gibi uzun zamandan sonra oraya adım atan Cunda sevdalısı için bu kaygılarla bir 6 gün geçirdim...
N’olur razı olmayalım büyük sermaye gruplarının ucuza kapattığı arazilere. Hoyrat ellerin tecavüzüne uğramasın, bakir kalsın Cunda ve anılarımız. Çehresi değişmesin vefasızlık uğramasın sokaklarına... Ne denizi ne balığı ne de benim gibi Cunda çocuklarını küstürmeyelim...

Emir