Tuğba Özerk: Şarkı sözü yazarken kendimi buldum

İlham perilerinin gerçekliğini sorgulamaya başladığımda 8 yaşımdaydım. İlk kelimeleri söküp yazı yazmaya başlayınca, kalemin akıp gittiğini anladığım yaş, çok erken bir yaştı. Aklıma gelen her şeyi yazıyor ve bir ahengi olmasını istiyordum. Zaten çocuk korosuna başlayış hikayem 7 yaşında oldu. Bunun için, tüm bilindik şarkıları ve şarkı sözlerini ezberlediğim için, yazmaya sevdam öyle başladı diyebilirim.

Melodilere başka sözler uydurarak, bunu çok kafiyeli ve spontane bir biçimde yapan kadife sesli bir babanın kızı olmanın bunda etkisi de var sanıyorum. Evde müzik hep hakimdi. İlk şarkım aslında 2.5 yaşında söylediğim mastikaydı. Daha sonra müziğe ve şarkılara olan ilgim günbegün arttı ve profesyonelliğe giden adımları böylece attım.

İlk şarkımı 13 yaşımda yazdım ve hiç fena değildi. İçimde o zamandan bu zamana büyüttüğüm tüm duyguları hep sakladım. Yeri gelince çıkardım acılarımı sandıklardan, üzüldüm, ağladım ilham perilerinin de güç vermesiyle o yaşadıklarımın hepsine şarkılar yazdım. Çocuk masumluğumu çağırdım, bazen ona yazdım. Bazen o en hırçın kızı çıkardım içimden, onun için yazdım. Bazense kırılıp da konuşamadıklarıma yazdım şarkılarımı. Hani an gelir düğüm düğüm olur boğazınız, gözleriniz dolar, yukarı bakar gözyaşlarınızı geri gitsin istersiniz... İşte tam o anlarda sustuğumu sandılar, oysa ki ben yazarak haykırdım. Bir an geldi kadınlığımı hissettim, aşka düştüm, tutkuya yazdım... Bazen de kimseye kısmet olmayan sevinçlerim oldu. O sevinçlerim için yazdım... Hep en saf halimle yazdım. Konuşur, dertleşir gibi melodilerle, sözlerle arkadaş oldum, yazdım. Kaygısızca anlatmanın en güzel tatminini yazdığım şarkılarımda tattım. İlham perilerim beni hiçbir zaman yalnız bırakmadı, en acı çektiğim, en mutlu olduğum anlarda hep yanı başıma oturup ’hadi yaz’ dediler. Yazdım...

Ben zaten hayatın yürüyüşüne tamı tamına hiçbir zaman uyamadım, kendi kurallarımı koyup yaşadım. Şarkılarım da öyle oldu benim. Bir ezber bozma durumu vardır hep yazdığım şarkılarda. Bir çekip gitme durumu... Niyetlendim de yine gitmelere kıyamadım... Sevdiklerimi bırakamadım, ben hep bir parçamı sevdiklerimde bıraktım. Bu yüzden bedenimde boşluklar var, kapanmayan yaralar. Yine de hiç pişman olmadım. Kanaya, kanaya devam etmeyi öğrendim. Her boşluğumu yeniden bir şarkı yazarak tamamladım. Yaralarımı, yazdığım şarkıları çok severek beni dinleyenler sevgi dolu bir kalbe dönüştürdüler. İçimdeki inanç ve Allah aşkı da beni olgunlaştırdı ve büyüttü. Gücüm, beni hayattaki kırgınlıklara rağmen hep ileri gitmeye yöneltti. Bıkmadan, usanmadan yazdım ve yürüdüm, buralara geldim. Kendi kendime yetebilmeyi şarkılarımla öğrendim.

Ruhumu olgunlaştırmamda yazdığım şarkıların önemi büyük. Kendimi hep şarkılarda buldum. Bir de üstüne  kendi şarkılarımla, kendi sesimle hayat verebildim. Bana lütfedilmiş en büyük güçlerim bunlar. Yaratana ve ilham perilerine teşekkür ediyorum. Ayrıca kıymet verip beni dinleyen ve beni saygın bir yere oturtan o müthiş aşkla bağlı olduğum siz dinleyenlerime... Tüm şarkılarım yüreğimin en derinlerinden kopup size sunduğum armağanlarımdır. En kırılgan, en gerçek, en özerk yanım olan şarkılarımı kabul buyurunuz. Sevgi ve saygılarımla...

Tuğba Özerk