Cinsel kimliğini özgürce yaşayan ve açıklayan bir toplumda mı yaşıyoruz? Bence hayır. Ülkemiz örf, adet ve gelenekleri; cinsellik üzerinde o kadar büyük bir baskı kuruyor ki, gizlice yaşama durumunu maalesef ortaya çıkarmaktadır. Toplumumuzda; o kadar önemli iki konu var ki; bunlardan bir tanesi eşcinsellik diğeri de kadına şiddet. Maalesef, bir tanesi gizlice yaşanmak zorunda diğeri de açık açık uygulanmakta.
Bu hafta vizyona giren önemli filmlerden biri; "Zenne". Üç sene önce bir cinayete kurban giden Ahmet Yıldız’ın gerçek hikayesinden uyarlanan film, M. Caner Alper ve Mehmet Binay ikilisinden perdeye yansıtıldı.
Doğulu bir ailenin çocuğu olan Ahmet, cinsel kimliğini gizlemeden yaşayan ve zennelik yapan Can ve Alman bir fotoğrafçı Daniel’in dostluklarını ve hayatla mücadelelerini izlemekteyiz. Bu mücadele, daha çok cinsel kimlikleriyle olacaktır. Çünkü; eşcinsel olmaları, dışlanmalarına sebebiyet vermektedir. Bu cinsel kimlik; kişinin toplumdaki yerine, konumuna ve askerlikle bağdaştırılmış.
Film, ülkemiz sineması için gerçekten sıradışı olarak tanımlanabilir. İlginç ve güzel olan tarafı ise; izleyici kitlesinin her kesimden olması. Yapıt, kısa bir süre önce vizyona girmesine rağmen ciddi bir bütçe topladı diyebiliriz.
Gerçek bir hikayeden uyarlanması filme olan ilgiyi daha da arttırmaka. Yalnız, senaryo iyi bir kurguyla mı bütünleştirilmedi yoksa bir yapıt için yeterli bir donanım mı yoktu? Nedense eksik gibi geldi bana. Film, kopukluklarla dolu. Diyaloglar; zayıf, abartılı, sahne seçimi zayıf.
Zenne’yi oynayan dansçı; iyi bir dans eğitimi almamış, bunu bir profesyonel dansçı olarak eleştiriyorum. Zenne’yi oynayan kişi, daha esnek olmalıydı. Oyunculuğu da çok başarısız diyebilirim.
Filmin tek güzel tarafı; kullanılan müzik. Oryantal ezgilerin kullanılması filme alaturka bir hava katmış. Müzik dışında, olumlu olarak değerlendirebileceğim tek şey; değinilen konu.
Önemli olan şeyin insanlık olduğu düşüncesine eşlik etmek istiyorsanız, filmi izlemenizi tavsiye ediyorum.
Vizyonda yer alan konusu itibariyle önemli olan filmlerden biri de; "Kurtuluş Son Durak". Güçlü ve popüler kadrosuyla izleyiciyi perdeye davet eden yapıtın yönetmeni; Yusuf Pirhasan.
Hemen hemen aynı kaderi yaşayan bir kadın grubu aynı apartmanda hayatlarını kesiştirirler. Hepsi de bir şekilde kocasından ya da sevgilisinden darbe yemiş kişilerdir. Şiddet, bunların en başında gelmektedir.
Kadına şiddet, ülkemizde çok belirgin bir şekilde işleniyor. Erkek baskınlığı, ülkemizde kadınlarımız üzerinde maalesef büyük bir darbedir. Kadınlarımızın çoğu da bu durumu kabullenmiş şekilde hayatlarına bir şekilde devam etmektedir.
Bu yapıtta, kadınlarımızın şiddete karşı tek yürek olup susmamaları gerektiğini anlatan, feminizmin yüklü olduğu bir senaryo izlemekteyiz.
Filmde yer alan oyuncuları genelde komedi filmlerde görmekteyiz. Yapıtı izlemeden, komik sahnelerin çok olduğuna yönelik bir düşünceyle sinemaya gidiyoruz. Beklediğimiz gibi de çıkıyor aslında. Komik sahneler, iyi oyuncularla çok güzel süslenmiş, ama yine de yetersiz diye düşünüyorum. Yapıt, dramatik bir komedi türü. Yalnız, drama biraz dah ağır basıyor, belki de işlenen konu yüzünden olabilir. Ama, bu kadar komik oyuncuyu bir araya getiren bir kadroda kahkaha dolu sahneler daha çok olmalıydı.
İyi bir kurgu ile bilindik olan bu senaryo çok daha iyi işlenebilirdi. Birçok şey havada kalmış. Çok çok önemli olan bir konuyu mizahi öğelerle anlatmak her zaman için daha vurucu ve düşündürücü olur. Yönetmen, bunu yapmasına rağmen yine de çok başarılı olmamış diyebilirim.
Herşeye rağmen söyleyeceğiniz tek şey şu olmalı: "Hayatın tüm güzellikleri benimle, çünkü özelim....
Mehmet İvecen / ivecenmemet@yahoo.com
