90’lı yıllar... Yani, özel radyolara geçiş dönemi...
Bu dönemde, herkesin dinlediği bir radyo programı muhakkak vardır. Radyonun başına geçip, sanki izlediğimiz dizi başlayacakmış gibi bir heyecanla program beklediğimiz çok olmuştur. Bu dönemin en popüler radyo programlarının başında elbette, en ’underground’ iş diyebileceğimiz "Kaybedenler Kulübü" idi. Mete Avunduk ve Kaan Çaydamlı tarafından sunulan bu program, dönemin en sıradışı, en popüler işiydi. Döneminde büyük ses getiren bu popüler program, yıllar sonra sinema perdesine aktarıldı. Doğru ve birebir aktarıldı mı? Bunu, dönemin iki yıldızı dışında kimse bilemez elbette. Ama; perdeye aktarılan bir konu, adı film haline geldiği için bir takım oynamalar zorunlu kılmaktadır.
Hiç yalnız kaldığınız oldu mu? Ve hiç kaybettiğiniz oldu mu? Bu hayattan kurtulup gitmeyi ya da hayattan beklentisi olmadan yaşamaya devam etmeyi düşündüğünüz oldu mu? Yaşamı tadan herkesin, bu tarz düşünceler beslediği mutlaka olmuştur. "Kaybedenler Kulübü", bu düşünceleri besleyen kişileri barındıran ve aşılayıp, yaşama adapte etmeye çalışan bir program.
"Kaybedenler Kulübü" filmi, gerçek bir hikayeden sinemaya uyarlanan ve perdeyi renklendirdiğini düşündüğüm bir yapıt. Bir dönem filmi olan yapıtta, oyuncu seçimi için yönetmeni kutlamak gerekiyor. Başrol oyuncuların yanı sıra figüran olarak görev yapan oyuncular da iyi seçilmiş ve harika bir performans sergilemekteler.
Filmde, diyaloglar inanılmaz sürükleyici ve güzel. Senaristler bunun için elbette çok zorlanmamıştır. Dönemin kayıtlarından alıntı yaparak, konuşulan anlatılmak istenilenleri sinema diline çevirmek çok zor olmamıştır. Programda konuşulan, dinleyiciye aktarılan şeyleri günümüz Türkiye’sinde düşünmek çok çok zor. Sansür denen olayın ilk programda gerçekleşeceği kesin. Bu programın temasına bakınca, acaba zaman ilerledikçe daha mı geriye gidiyoruz? Diye düşünmeye başlıyor insan.
Çekim tekniği için Tolga Örnek ve Burak Kanbir’i kutlamak gerekiyor. Çekim kalitesinin yanında, kare görüntülerle mimik ve jestleri daha belirgin görmemiz sağlanılmış. Filme, hem sıradışılık katılmış hem de mizah yönünü çok kuvvetli kılmışlar. Radyo programının sıradışı olması, perdeye de aynı şekilde yansıtılmış. Filmi izlerken, bazen sinemada değil de bir radyo programında olduğunuzu ya da bir gazete küpürü okuduğunuzu düşünüyorsunuz.
Sinemanın olmazsa olmaz dedirten temel taşlarından biri de elbette müzik. O döneme ait inanılmaz güzel şarkılar, konunun açısına o kadar güzel bir renk katmış ki izleyici, çalınan şarkılar hiç bitmesin istiyor. "Issız Adam" filminde Ayla Dikmen’in ’Anlamazdın’ şarkısıyla tekrar popülerlik kazanmasını, bu filmle; Ferdi Özbeğen ’Dilek Taşı’ ile patlama yaşayacak mı tekrar? Bunu hep beraber göreceğiz elbete ama şarkı seçimleri ve çalınan plaklar nerde eski şarkılar dedirtiyor.
Filmin güldürü yönü inanılmaz güçlü. Konuşulan şeyler ve karakterler birbirleriyle inanılmaz şekilde bütünleşmiş. Yapıtı izlerken kahkaha atmamak mümkün değil. Sivri cümleler kullanılmış ve izleyiciyi güldürken aynı zamanda düşünmesini de sağlıyor.
Filmde, olumsuz diyebileceğim tek şey; birçok sahnenin birbirinin tekrarı olması ve uzun tutulmasıdır. Zaten, birçok sahnenin kesildiği ve çıkacak olan DVD’de izleme imkanı bulacağımız belirtildi.
Ülkemiz sineması, son dönemlerde büyük işler çıkarıyor. Sinemaya giderken verdiğim paraya yazık mı acaba? Dedirten düşünceler artık bir bir bizden uzaklaşmaya başladı. "Kaybedenler Kulübü", sinemaya farklı bir bakış açısı ve sıcak bir yaklaşım getirmiş. Özellikle, hayatında bir radyo dönemi olan kişilerin mutlaka izlemesi gerektiğini düşündüğüm bir yapıt.
Atılan mesajlar, düşündüren sözler ve güldüren cümleler... Adı: "Kaybedenler Kulübü"... İzleyin ve de siz de bu kulübün üyesi olun...
Mehmet İvecen / ivecenmemet@yahoo.com - www.twitter.com/mehmetivecen
