Algori̇tmanın Yarattığı Di̇ji̇tal Soytarılar!

Türkiye’de “gazeteciyim” demek artık bir meslek beyanı değil, utanmazlık göstergesi hâline geldi.

Üç kuruş verip binlerce sahte takipçi satın alan, hayatı magazin dedikodusu ve skandaldan ibaret tipler; bugün çıkmış siyaset, sosyoloji, devlet aklı ve toplumsal gelecek hakkında ahkâm kesiyor.

Ne okudukları bir kitap var, ne bildikleri bir kavram, ne de taşıdıkları bir sorumluluk.

Ama özgüvenleri sınırsız ve cehaletleri kadar büyük.

Bu tipler gazeteci falan değil.

Gazeteci, bilgiyle konuşur; bunlar boşlukta bağırıyor. Gazeteci, kaynakla hareket eder; bunlar dedikoduyu analiz diye sunuyor. Gazeteci, kamu yararını gözetir; bunlar kendi egolarını beslemek için toplumu zehirliyor.

Asıl mide bulandırıcı olan ise;
Bu hokkabaz figüranlar, devletin en kritik makamlarında görev yapan insanlarla sanki özel bir yakınlıkları varmış gibi poz kesiyor. Fotoğraf kırpıp, isim fısıldayıp, “arka planda ben varım” mesajı veriyorlar. Bu artık basın falan değil; düpedüz dolandırıcılık estetiğidir. Güçle yan yana görünme çabası, bilgisizliğin makyajıdır. Çünkü bilirler ki bilgileri yok, ama güç imajı her zaman alıcı bulur.

Ve ne yazık ki buluyor da.

Bu düzeni ayakta tutanlar yalnızca bu sahtekarlar değil; onları “abi”, “abla”, “hocam”, “usta” diye kutsayan kullanışlı budalalardır. Eleştirmeyi bilmeyen, sorgulamayı öğrenmemiş, alkışlamayı fikir sanan bu kitle oldukça; yalanda dolaşır, iftirada prim yapar, cehaletde ise kanaat önderi kılığına girer.

Sonuç: Yalan bilgi, kin ve nefret duygularını kaşıyan paylaşımların sahibi bu gibi hokkabazların sahip oldukları özellikler: toplumu ayrıştırmak, aklı dumura uğratmak, iğrenç sesleri ile bağırmak ve içeriği sıfır kakofoni yaratmak…

Bu sözde gazeteci bozuntuları aslında her paylaşımlarında kendilerini ele veriyor. Bilgi sandıkları her şey ezber, analiz sandıkları her şey önyargı, cesaret sandıkları şey ise utanmazlıktır!

Unuttukları gerçek ise;

Bir süre rahatsız edersiniz ama sonunda kokuşmuş çöp muamelesi göreceğiniz kesin.

Sacit ASLAN